Hicran Dergisi

Zamanı Zamana Etme Şikâyet!

Hem erkek hem kadın, ikisi de geçmiş mecazdan…
Kadının bir asaleti vardı… Erkeklikten uzak… Hayânın eteklerini giymiş…Huy güzel, söz güzel, akıl güzel…
Başı yerde, gözü Rahman’ın yolunda…Söz etmez… Âleme kardeş, eşe yoldaş!  Yürüyüşünde adap, dilinde sükut..Gözü başkasına kör; eşi tek olur, her gördüğü eş olmaz… Giydiği başka, sessizliği başka…
Adabı nerde? Ya kaybettikleri?

Delikanlıydı erkek; verdiği sözde duran, söylediğini bilen, bildiğini söyleyen…
Vazgeçmeyen savaşmaktan, çabalamaktan... Başı eğik geçerdi edebin ve adabın asıl sahibi olan kadının yanından… Kadında başkaydı çünkü! …
Sırt sırta, omuz...

Susma Güneşim,
Boğuk baharların sisi gözlerini kör etmiş..
Sevmeyi bırakıp sevilmeyi sevmişsin..
Görmeyi unutup görülmeyi sevmişsin sevgili..
Oysa ki, sen bende esen eski kavak yelisin..
Sen; ey gecemin ortasına düşen...
Şehrimi milim milim küle çeviren...
Viran olmuş düşlerime gözlerimi bıraktım;
bana kalan sensin!!
Bilirsin ki Güneşim, korkularla yüzleşir mutlak insan..
Yüzleştim her adımla...

Şiiri azaltır oldum. " Bir amacım var" dediğin de, hesabında yoktu bu denli susamışlığım.
İçiyorum kelamlarını, sarhoşum bir bilsen. İzledim, selam verip geçenleri yanımdan.
Konuşuyor göründüm, susarken gerçekten..!!
Hasretim, gözyaşım sen isen, hüküm kıldan ince kelamım kılıçtan keskin..!!
Sevmek, gözyaşı ister. Ama vuslatı niceler iki damlaya tercih eder..
Susma, yüzünün anlamını göster bana. Zira seni sevmek şaşırtıyor beni.

Sana adak vakitlerde harcamak ne güzel ömrü.

Satırlarım gibi yanmalı ellerin; kül olurken savrulmalı, şiir diye yazdıklarımı okurken sözlerin..!!
Amansız bir yağmurda, çığlık çığlığa yanman gerek, anlaman için beni..
Gözlerin sevda dediğinde, iki damla ile boğulmalı yüreğin..
Paslı bir baharın, amansız soğukluğunu bilmen gerek..
Anlaman için beni, bin yangının bir dilde köz oluşuna şahid olman gerek..!!

Bilmen gerek, anlaman için beni..!!