Yağmurlu bir bahar günü
Çiğ taneleri kadar ıslanmış
Gel, al avuçlarına yakala
Sensizliğe beş kala
Pencerelerim buğulu
Kapıma bir yabancı yaslanmış
O da kırık hayallerin bugünü
Beni gözyaşlarında sakla
Sensizliğe beş kala
Bir göl kenarındayım kuğulu
Sensizlikten arta kalan
Ne bağım kaldı ki yaşamakla
Sensizliğe beş kala
Köşebaşında kim bekler sarhoş
Belki yaslandığım duvara sinen kokum
Kaçırdığım gözlerime sen yakalan
Geri gelir misin ağlamakla
Sensizliğe beş kala
Tenin aramasın başucun boş
Hıçkırıklar sıralansa da ben yokum
Günlerin geçmesin bana oturmakla
Sensizliğe beş kala
Belki yastığının altında bir anı
Defterinin arasında kuruyan ilk gül
Ama yasak aşkların hepsini bana yasakla

KALMAYACAK OLSANDA ŞİMDİ GİTME

Gel etme, gitme benden

Heceler dökülür yazdığım mısraların arasından

Soğuk yataklarda, tanımadık yüzlerde uyanır bedenim

Sana hiç benzemeyen birine yalandan da olsa sevdiğimi söylerim

Gel etme, gitme benden

Ben bu ağlayan yüreği hangi yabancı ele teslim edebilirim

Gel etme, gitme benden

Bir ömür kalmayacak olsan da şimdi gitme

Tam bir şiirin ilk mısrasını bitirmişken beni terk etme

Küçük dar bir sokağa açılan pencerede beni bekletme

Ve karanlık bir oda da benim tertemiz aşkımı kirletme

Gel etme, ne olur benden gitme

Bırak bütün yokuşlar bana kalsın sen düz yollarda yürü

Şimdi kimse çözemez senin attığın bu düğümü

Gel etme, gitme benden

Sen gidersen kimseler anlamaz neden öldüğümü

İDAM SEHPASI

Dikenli tellerle çevriliydi yüreğim

Ve sınır ötesi harekâttı sana olan sevgim

Yakalandım, gözlerinde vuruldum

Ve tutuklanıp yüreğine hapsoldum

En ufağından en büyüğüne

Küfür kokan ağızlarla çıktılar karşıma

Meğer gerçek aşk yasakmış yalancı dünyada

Tanıdık, tanımadık herkes aleyhime tanıktı mahkemede

Bütün sevda sözcükleri sanıktı hem de ölümüne

İdam yeleğini giydirdiler üzerime

Olsun dedim, buda yakışır delikanlı dediklerine

Asacaklardı beni Üsküdar da bile sabah olmadan

İçimden bir ses isyan etti, neler doğar gün doğmadan

Daha güneş ışımamışken, ismim okundu şehrin minarelerinden

Ölümün soğukluğunu hissettim ensemde

Azrail girdi koluma

Çıkardı beni aşk mahkemesinde idam sehpasına

Son dileğimi bile sormadan öldüreceklerdi beni

Zaten adın düğümlenmişti boğazıma

İlmiği geçirdim senin düğüm olduğun yerin biraz altına

Kim vuracaktı beni hayata bağlayan sehpaya son tekmeyi

Birden seni gördüm karşımda, son tekme senden geldi bu hayatta

Ama unutma

Beni o cansız ip öldürmedi bunu bilesin

Sen tekmeyi atmadan can verdim o tahta sehpada

Senin için ölmekte güzel, sen anlamasan da

Ben baharım,sen açan bir çiçeksin,

Her bahar benim olmaya mecbursun.

Ben toprağım ,sen yağmur damlasın

Her yağdığında bana düşmeye mecbursun.

Ben sonbarım,sen bir yapraksın

Benim rüzgarımda savrulmaya mecbursun.

Ben yıldızım ,sen beni seyreden cansın

Her gökyüzüne baktığında beni görmeye mecbursun.

Ben ummanım ,sen çağlayan ırmaksın

Her aktığında bana varmaya mecbursun.

Ben güneşim ,sen beni bekleyensin

Her sabahta benimle uyanmaya mecbursun.

Ben neyim,sen neyzensin

Her üfleyişinde beni duymaya mecbursun.

Ben aşkın kıblesiyim, sen bu yolda yakaransın

Her aşka ibadetinde bana dönmeye mecbursun.

Ben ruh kafesiyim ,sen içine düşen ruhsun

Her ecel vaktinde benimle ölmeye mecbursun.