Hicran Dergisi

Kış denince aklınıza ne gelir? Kartopu oyunu, kardan adamlar, kayak yapmak... Aslında bu sorunun başka cevapları da var. Bunu iki farklı gençten dinlemek ister misiniz?

İki genç aynı yerde okumuş, arkadaş olmuşlardı. Ahmet çok varlıklı bir ailenin çocuğu, Mehmet ise fakir... Bir çay bahçesinde hoş bir sohbete dalmışlardı. Yan tarafta oturan orta yaşlı adam, konuştuklarına kulak misafiri oluyordu fark ettirmeden. Mevsimlerden; yazdan ve kıştan söz açılmıştı. Orta yaşlı adam dayanamayarak sohbete katıldı. Sonra da taburesini çekerek yanlarına oturdu. Zaten yalnız oturmaktan canı sıkılıyordu.  Gençlere kış denince ne anladıklarını sordu. Ahmet konuştu önce;
- Ne zevklidir karlı kış günleri... Sabah yatağınızdan kalkarsınız, önce içeri aydınlansın diye perdeyi açarsınız, tıpkı lekesiz beyaz bir örtü gibi tüm şehri kaplamış bembeyaz bir manzara çıkar karşınıza. Sevinçle içeri koşarsınız, "Kalkın kalkın, her tarafı kar kaplamış!" diyerek herkesi çağırırsınız. Hep birlikte izlersiniz. Cadde kenarlarında ve parklardaki ağaçlar çiçek açmış sanki… Şaşırırsınız… Çok da sevinirsiniz. Kalın ve yünlü kazağınızı giyer, atkınızı, şapkanızı ve eldivenlerinizi takar, su geçirmeyen uzun botlarınızı ayağınıza çekerek dışarı çıkarsınız.  Kartopu oynarsınız, kocaman bir kardan adam yapıp gözlerine zeytin, burnuna havuç, eline süpürge verirsiniz, boynuna da kendi atkınızı takarak süslersiniz. Karlar üzerinde, soğuğa aldırmadan yuvarlanırsınız. Bazen kızaklarla kayarsınız, bazen de merakınızı gidermek için silahınızı alır ava çıkarsınız. Doyasıya eğlenirsiniz ve sonunda bitkin bir halde sıcacık evinize gelirsiniz. Şöminenin başında ısınmaya çalışırsınız. Dinlendikten sonra karnınızı doyurursunuz. Bir yandan da çayınızı yudumlar, televizyon kumandasını elinize alır kanal ararsınız. Bundan iyisi can sağlığı…

İşte böyle, kimilerine göre kış sadece eğlence...

Ama keşke tüm bunları onlar da yaşayabilse...

Sizce onların aklına ne geliyor kış denince?

İşte, Mehmet'in cevabı;

—Sefillik, açlık, soğuk... Çetin karlı kış günlerinde evlerinden çıkamayanlar, bir parça ekmeği bandırıp bir sıcak çorba içemeyenler, ısınmak için bir kaç kilo kömür ve odun bulamayanlar, kışın ortasında hırkasız, çorapsız, ayakkabısız kalanlar… Borcunu ödeyemediği için elektriği, suyu kesilenler. Elleri ayakları üşüyenler ve ısınmak için çaresi olmayan çocuklar, doktora gidemeyen ve ilaç alamayan insanların aklına başka ne gelebilir ki…

Kış denince onların aklına eğlenmesi ve izlenmesi gereken beyaz bir manzara gelmez herhalde, hastalık ve yoksulluk getiren bir karakış gelir sadece.

Orta yaşlı adam, işsizlere iş imkânı sağlanması, kimsenin aç ve açıkta kalmaması ve yardımlaşma bilincinin geliştirilmesi gerektiğini savunur, ama işin edebiyatını yapmanın ötesinde ciddi bir katkıda bulunamaz ve kendi kendini sorgularcasına söylenir:

—Halimize bir bakalım... Kimi çeşit çeşit yemeklere dudak bükerken, kimisinin seçme şansı yok. Kimi şöminenin başında ısınırken, kimileri nefesleri ile ısınır. Böylesi bir durumda fakirliği, moda olsun diye sahiplenmenin veya siyaset için kullanmanın ne önemi var?  Önemli olan herkesin kışın güzelliklerinden yararlanması için bir şeyler yapmak...

Rümeysa DOLAŞ