O gün evde herkes çok yoğundu. Akşam olmuştu. Nermin Hanım misafir bekliyordu. Bir yandan temizlik yapıyor diğer yandan gelenlere ne ikram edeceğini düşünüyordu. Terslik işte, o sırada aniden elektrikler kesildi. Tam da misafirler gelmişti. Ampul:
-Tüh, keşke enerjim bitmeseydi. Ne güzel aydınlatıyordum. Karanlıkta kaldı herkes. Faydalı olamıyorum artık. Çok üzgünüm.
Kapı açıldı, Nermin Hanım elinde iki mumla döndü. Mum:
-Oleeey! Benimle aydınlanacaklar. Bundan daha önemli bir görev olamaz. Çevreye ışık saçmak, insanları aydınlatabilmek, ne güzel. ..İnşallah eriyip gitmem.
Nermin Hanımların evinde bu gelişmeler olurken diğer komşularda neler oldu acaba.. Şimdi gelelim Sevgi hanımların evindeki olaya... Elektrikler kesilince onlar da gaz lambası yakmışlardı. Gaz lambası, nam-ı diğer idare lambası aldı sözü:

Selam arkadaşlar! Ben 6/A sınıfının yazı tahtasıyım. Övünmek gibi olmasın ama bana kara tahta derler. Öğretmenin de öğrencilerin de bana ihtiyacı var. Onlar beni çok sever. Tabi ki ben de onları... Kara olmak kötü olmak değil ki! İsterseniz tebeşire sorun. O, benimle kendini gösterir. Bana bayılır, bütün varlığını bana harcar. Kara olmasam onun beyazlığının ne önemi var? Kim değer verir ki ona? Kara deyip geçmeyin arkadaşlar. Bunu bir de Karacaoğlan’a soralım;

Chris Cleave’in bu romanına bakış;

Yasadışıydılar... Hiçbir ülke onları istemiyordu. Kendi yurtları bile yok sayılırdı. Çünkü petrol istilacıları ülkelerini sömürmüştü. Köyleri yakılıp yıkılmıştı. Sömürgeciler, büyük küçük demeden karşılaştıkları bütün köylüleri öldürmüşlerdi. Nijerya’da hayat ‘siyaha’ bürünmüştü. Belki de bu karanlık günlerde renklerinden dolayı kimse onları farketmiyordu.  

İşte viraneye çevrilen köylerin birinden kaçmayı başaran iki küçük kız kardeş vardır. Annesi, babası, kardeşleri gözlerinin önünde öldürülmüştür. Abla Nkiruka henüz on üç, on dört yaşlarındadır. Büyük bir sorumluluk üstlendiğinin farkındadır, artık kardeşine hem annelik hem de ablalık yapacaktır. Kardeşinin gözlerine bakarak kendilerine yeni isimler bulmaları gerektiğini söyler. Kabilelerini açıkça belli eden gerçek isimlerini kullanmaları güvenli değildir artık...  Nkiruka kendi adını ‘Zarafet’ olarak değiştirir. O sırada küçük bir arı, solgun bir çiçeğin üstüne konar. Solgun çiçeği çok sevmiştir. Kardeşi atılır: “Benim adım Küçük Arı olsun!”

          O gün güneş bir başka gülümsüyordu. Sanki o da fark etmişti bugünün önemini. Kim bilir belki de anlamıştı kurban bayramı olduğunu… Sarı turuncu ve mor ışınlarıyla bir güzellik de o katıyordu bayram sabahına. Her şey o gün bir başka güzeldi.

Etrafta bir sevinç ve hareketlilik vardı. Herkes coşkulu ve mutluydu. En güzel giysilerini giymişlerdi. Özellikle çocuklar rengârenk kıyafetleriyle çevreye neşe saçıyordu… Salıncaklar kurulmuş, keyiflerince sallanıyor, oynuyor ve eğleniyorlardı. Büyüklerinin ellerini öpüyor, onlardan harçlık alıyorlardı. Bir taraftan da tek tek kapıları çalarak bayram şekeri topluyorlardı.