Hicran Dergisi

Suskun şarkıların melodisinde ritim tutturdu yüreğim. Hayat...Soğuk! .. Ne taraftan eserse buz tutuyor bakışlarım.Ve sustum... Ve küstüm... Pervane gibi ateşe koşanların galibiyet sevinçlerine baktım...Ve onlara bıraktım hastalıklı gülüşleri... Aslında bıraktığım şey, zaten sabun köpüğüydü, sönecekti... Artık kim isterse oyalansın; Fâni dünyanın cani oyuncaklarıyla..Elleri kanlı sevsin çocukları katiller...
Sonsuz ‘ve’lerle baş başa kalmaktan korktum... vakit geldi, şimdi gitme zamanı! .. Benim kutlu mücadelem ben olmasam da tamamlanacaktır. Zafer inananların...Ve inanmak nasip oldu.. Elhamdülillah...

Uçup giden her yağmur damlası, geri dönecekti bir gün semadan. Biliyordum...Ve İnanıyordum... Ve anlıyordum... Bir düzine ‘ve’nin ardına bıraktım kelimelerimi... Bitiş diye bir şey yoktu... Her bitiş yeni bir başlangıç...Ve bitmek yok, lûgatımızda... İnadına başlamak vardı. Bir daha ölmemek için ölmek vardı kasemimizde.. Noktasız hayallerin izdüşümünde yandı fecr... Ve ben yandım... Ve her yanışımda tanıdım, sîretime düşman sûretimi... “Bitmek yoktu,İnadına başlamak vardı...” Bitimsiz bir yaşam...Ve inanmak... Çünkü...İnanç güçlü kılar ruhu...

Bir HİÇ değilsek, verilen değerdendir bu. YOK iken VAR edenin verdiği sonsuz değerlilik... Ve anlamak... Ve bilmek... Ve sevmek...Ve istemek...Vermek istemeseydi, istemeyi vermezdi HÛ... Biz ELİF ile HÛ arasındakine aşığız.Çünkü ELİF ile başlar HÛ ile biter aşkımız... Dilden ciğere iner... Ve bilen yanar. Her nefeste HÛ dediğini fehmeden, yanmazsa ne eder?


“Ve kim bu dünyanın nimetlerini arzularsa kendisine ondan vereceğiz; kim de ahiretin nimetlerini arzularsa ona da bunu vereceğiz” *

Ne istediğimi biliyorum. Elhamdülillah...

* (Âl-i İmrân 145)