Hicran Dergisi

Hani sussam diyorum. Öylesine... İçimin kızıl gurbetinde efkarımı demlesem ve sabaha kadar soluksuz içsem, aynadaki gölgemle birlikte... Yıldızlardan bile sakladığım sırrımı, gözlerinin karasına bıraksam. Sırrım sırrın olsa, ebeden...
Kalbimin içinde bir çocuk gülümsüyor... Sen ki Şeydam; çığlığını saklardın. Bu gece beynimde yankılanıyor sükûtun. Hani sussan diyorum. Sen sussan ve ben yalnızlığımda aklımın koridorlarına bir ceset gibi düşen öfkeni vursam. Karaya çarpan deniz yıldızları gibi, merhametli bir elin tekrar hayat vermesini beklesem. Acizliğimin farkındalığıyla boynu bükük  ve çaresizce... Hani sussam diyorum, biraz sussan!
Bana sadakamı ver Şeydam. Ben ki sevgine muhtaç, elini gökyüzüne ve yüreğine uzatmış bir deryûzeyim. “Saadet-zedelerin morga çevirdiği bir dünyada” daha fazlasını beklemiyorum üstelik. İçimin acıyan yanlarına bir tutam tebessüm sür merhem niyetine... Yara derin. Bitmeden bu kavga, bu hiçlik fırtınasına tutulmuş bîçareler u/yanmadan, kapanmayacak. Bilirim.

Hani sussam diyorum. Sussan be Şeydam ! Diline düşen kurşunî kelimeleri, zemherinde saklasan, zamanı değil. Gün yüzüne çıkmamalı, önce taşımayı öğrenmelisin. Bu senin kavgan, davan ve sevdan... Bir cografyanın yüreği avuçlarında... Lakin bu yüreği tutacak gücün var mı? Sen ki “Öz yurdunda garipsin, öz vatanında parya” ...

Bırak dünya onların olsun Şeyda... İhtirasları, ihanetleri ve tüm metal duyguları elbet karaya vuracak. Gün gelecek, senin sahilinde beyaz martılar, gecende yıldızlar, baharında papatyalar olacak. Sen şimdi susacaksın ama; bir gün tüm sesler meftunu olduğun sese teslim olacak. Ve işte o zaman mağlup edilmiş tüm duygularını güneşin aydınlığına bırakacaksın.Biliyorsun ve inanıyorsun.

O zaman bu beklentin niye Şeydam ?  “Allah kuluna kâfi değil mi?”

Bırak kendini huzura... Teslim ol ve de ki; “Allah bana yeter”

Nurcan Avcı