Hicran Dergisi

Dilde en çok eskitilen ve en çok arkasına saklanılan kavramdır laiklik. Hemen hemen herkes bilir laikliğin ne demek olduğunu. Burada tanım ve tarihçesini yeniden yazmayı gerekli görmüyorum. Google’ a aratın 1.300.000 sonuç çıkar. Ve hepsi de birbirine yakın metinlerdir. Kilisenin kendi amacına uygun kullandığı otoriteyi zayıflatmak için ortaya çıkan bir akımdır. Yani dine değil “ kiliseye” karşıdır. Ortaçağ Avrupasının da nasıl olduğunu yine aynı araştırma çabasıyla herkes bulabilir.
Burada sorun laikliğin tanımından ziyade kimler tarafından nasıl kullanıldığıdır. Özellikle ülkemizde... Açın bir tartışma programı, içinde bol laikli cümleler kuran, olur olmaz her konuda...

Suskun şarkıların melodisinde ritim tutturdu yüreğim. Hayat...Soğuk! .. Ne taraftan eserse buz tutuyor bakışlarım.Ve sustum... Ve küstüm... Pervane gibi ateşe koşanların galibiyet sevinçlerine baktım...Ve onlara bıraktım hastalıklı gülüşleri... Aslında bıraktığım şey, zaten sabun köpüğüydü, sönecekti... Artık kim isterse oyalansın; Fâni dünyanın cani oyuncaklarıyla..Elleri kanlı sevsin çocukları katiller...
Sonsuz ‘ve’lerle baş başa kalmaktan korktum... vakit geldi, şimdi gitme zamanı! .. Benim kutlu mücadelem ben olmasam da tamamlanacaktır. Zafer inananların...Ve inanmak nasip oldu.. Elhamdülillah...

“Ramazan ayı ki, o ayda Kur'an, insanlara yol gösterici, doğru yola iletici, eğri ile doğruyu birbirinden ayredici olarak indirildi.(Bakara/185)”
Bakara süresinde geçen bu ayette dikkat etmemiz gereken üç madde var. Aynı zamanda Kur’an’nın niçin indirildiği sorusunada cevap teşkil etmektedir.
1. İnsanlara yol gösterici,
2. Doğru yola iletici,
3. Eğri ile doğruyu birbirinden ayredici
Kur’an-ı Kerim’in bir çok ayetinde misaller verilir ve bu misaller üzerinde düşünülmesi öğütlenir. Yani “anlamak” esas alınmıştır. Çünkü anlamadan, bir şeyin mantığını kavramadan öğrenmek ve onunla bütünleşmek mümkün değildir. Anlamadan sürekli tekrar etmek ezberciliği de beraberinde...

Hani sussam diyorum. Öylesine... İçimin kızıl gurbetinde efkarımı demlesem ve sabaha kadar soluksuz içsem, aynadaki gölgemle birlikte... Yıldızlardan bile sakladığım sırrımı, gözlerinin karasına bıraksam. Sırrım sırrın olsa, ebeden...
Kalbimin içinde bir çocuk gülümsüyor... Sen ki Şeydam; çığlığını saklardın. Bu gece beynimde yankılanıyor sükûtun. Hani sussan diyorum. Sen sussan ve ben yalnızlığımda aklımın koridorlarına bir ceset gibi düşen öfkeni vursam. Karaya çarpan deniz yıldızları gibi, merhametli bir elin tekrar hayat vermesini beklesem. Acizliğimin farkındalığıyla boynu bükük  ve çaresizce... Hani sussam diyorum, biraz sussan!
Bana sadakamı ver Şeydam. Ben ki...