Hicran Dergisi

Ah yüreğim ...
Ne çok vakit geçirdik değil mi birbirimizle?
Ne çok şahit olduk birbirimizin acısına ve sevincine...
Ne çok insanlar tanıdık iyilik veya kötülük üzerine...
Ve ne çok kandık, ne çok kanadık, ne de çok karardık...

Ah yüreğim ...
Birbirimize bağlandığımız onca anlarda, neyle tükettik vaktimizi?
İmanın doruğuna çıkmayı başarabildik mi beraberce?

Katmerleşti artık bu hayat benliğimde... Başlığı kondu, içeriği tamamlandı...
"Hüznü savuran aşk meltemi..."
Bir hüzündü hep, hayatıma yerleşen. Göz açışımda karşımda duran hüzün, kapattığımda düşlerime giren yine hüzün..
Bir anlayıştı hüzünbaz kalbime lâzım olan. Çok aradı, çok koştu peşinden kalbim neş'elerin. Yetişemedi. Hep ayakları takılıp düştü yere, yine hüzne bulanarak.
Bu acıyı savuran bir rüzgâr olmalıydı mutlaka. Gecelerin sonundaki gündüzü gösterecek bir güneş doğmalıydı hüzünbaz kalbime. Bir bahar gelmeliydi ki yalnız mücadeleme, kalbimin dalları çiçeklenmeli, yaşillenmeli ve havasına, suyuna, toprağına ıtır kokuları yayılmalıydı. Bu...

Bir günü değil, koca bir hayatı paylaşmak adına söz veriyorlar birbirlerine. İki ayrı yürekle değil, tek bir yürekle yaşam yolunda el ele yürümek için...

Evlilikte eşler kendilerini birbirlerinden bağımsız biri olarak görmek yerine, onu tamamen kendinden bir parça görmediği müddetçe ilişki yerine tam olarak oturamaz. Bir elma misali; eş elmanın diğer yarısı olmalı. Görüşleri birbirlerinden ayrıştığı an hayatları kararmaya başlar. Bir evliliği uzun soluklu sürdürebilmenin temelinde, eşlerin hayata aynı pencereden bakıyor olmaları yatar. Bakış açılarındaki en küçük bir farklılık, ister istemez evliliği zedeler. Zira eşleri anlaşılmamak kaygısının sarması bir yana...

Bugünlerde kendimi yeniden tanıyorum.
Evrelerden geçtim, imtihanlarla sınandım.
Tebessümler dağıttım, gözyaşlarımı kendime sakladım.
Sevgimi sunduysam, arta kalan hüznüne mağlûp oldum.
Umutlara adarken düşmüşlerin sevdalarını, ümitsizliğin pençesine ben takıldım.
Yarınlara koşsunlar diye, rüzgar olup savurdum onları arkalarından.
Bense bugüne bile yetişememiş, adımları düğümlenmiş bîçare.
Takıldım, tıkandım, toz olup yok oldum...