Hicran Dergisi

İnsanlar; her zaman değişmek ve gelişmek durumundadır. Hatta buna mecburdur. Bu ikisi olmazsa olmaz şarttır insan hayatında.  Değişim; döneklik, istikrarsızlık, kaypaklık, verdiği sözü tutmamak, disiplinsizlik....değildir. aksine; yanlışları silmek, hatada ısrar etmemek, aklı kullanmak, nefse uymamak, şeytanın yoluna değil, Allah’ın yoluna gitmek, insani özelliğe kavuşmaktır. İnsan, ancak değişimle insan olur.  Allah, Âdem’i topraktan yarattı. Bu haliyle insan değildi. Ruhundan ilka etmesiyle insan oldu.  Âdem’in adamlaşması, değişime girmesiyle mümkündür.
Değişimi her gün, her an yaşamaktayız. Yaşamak için bizlere uyarı ve hatırlatma yapılmaktadır. Bunu görmek için etrafımıza, kendimize, tabiata, dünyaya ve olaylara bir bakmamız yeterlidir. Zaten eğitimin özü budur. Eğer değişim olmamış olsaydı eğitime ihtiyaç kalmazdı. Eğitim olmayınca da ne disiplin, ne istikrar, ne kararlılık, ne aklı kullanmak, ne insanlık kalırdı.

Her değişim gelişimi gerektirir. Değişmek için gelişmeye muhtacız. Değişimin ve gelişimin en güzel ve en açık örneğini çocuklarda görürüz. Yeni doğmuş bir bebek; ne konuşabilir, ne yürüyebilir, ne etrafı tanıyabilir.... yavaş yavaş gülmeye, konuşmak için kırık dökük cümleler kurmaya, yürümek için sürünmeye ve sonra tutunarak ayağa kalkmaya çalışır. Değişimi yaşarken aynı zamanda da gelişmiş olur.
Değişim ve gelişimde bir başka bakış noktası; bitkiler ve ağaçlardır. Kışın kupkuru olan ağaçlar bahar mevsiminin gelmesiyle birlikte çiçek açar, yapraklanır, tomurcuk vermeye sonra meyveye doğru bir sıra izler. Bunu anlamak için iyi bir gözlem yapmak ve bu güzellikleri meydana getiren gücü bulmaya çalışmamız gerekir. Acaba bunlar kendiliğinden mi oluyor? Kör bir tesadüfün eseri mi? yoksa her şeyin sahibi, her canlının yaratıcısı olan bir üstün güç mü var?
Değişim ve gelişimde Hz. İbrahim örneği dikkatimizi çeker; “önce yıldızlara bakıp; “İlah bu olmalı” deyip, yıldızlar kaybolunca; “Kaybolan ilah olamaz” diyerek düşünce mekanizmasını bir başka olaya  ay’a çevirmesi, onun da batmasıyla; “Bu da olamaz” demesi. Sonra güneşe bakıp; “İşte bu olmalı. bu, hepsinden daha büyük” derken, akşam olup, güneş kaybolunca; “Kaybolanlar İlah olamaz” diyerek, düşünce gelişimini ve tefekkür değişimini bir başka mecraya yönlendirmesi...
Hz. Musa da; “Bana kendini göster, bakayım” demesi. Allah’ın; “Beni göremezsin” demesi...gibi bir başka değişim ve gelişim örneğine bakmamız gerekir.
En dikkat çekici örnek, Hz.Ömer’dir. o mübarek insan, Hz.Muhammed(SAV)’i öldürmek için yola çıkıyor ve Kur’anın etkileyici özelliği karşısında imana geliyor ve Cennetle müjdelenen bir sahabi statüsüne erişiyor! Bütün dünya onu konuşuyor, onun adaleti dillerden düşmüyor!
Kur’an, insanların değişimine ve gelişimine önem verir. Kutsal gün ve gecelerin idraki, ramazan ayı bunun için büyük bir fırsattır. Aslında değişmek ve gelişmek için ramazan ayını beklemek yanlıştır. Eğer böyle olursa, ramazan ayında değişim olacak, ramazan çıkınca, değişimi de bırakacağız anlaşılır ki bundan daha akılsızca, daha düşüncesizce bir anlayış olamaz.
Değişimde; aklın ve düşüncenin yeri inkar edilemez. Kim değişmiyorsa, değişime girmiyorsa aklını kullanmıyor, düşünmüyor, fikrini geliştirmiyor demektir. bu da; Kur’anın; “Belhüm adal” dediği; hayvanlardan daha aşağı bir derekeye inmeye sebep olur. 
Değişimin diğer yüzü, öldükten sonra ortaya çıkacaktır. Kıyamet koptuktan sonra, herkes, ikinci surun üflenmesiyle birlikte kabirlerinden kalkacak, hesap görüldükten itibaren Cennetlikler genç yaşta olacak. Bu, en ilginç bir değişim olup, Allah’ın gücünü, yaratma kudretinin en net görüntüsüdür.
Düşüncesizler, fikirsizler, akılsızlar, beyinsizler... değişime giremezler.  Değişimi anlayamazlar. Değişime giremeyen de gelişemez, ileriyi göremez, insanlığa hizmet edemez. Onlar; hamasi konuşurlar, heyecana hitap eder, olaylara geniş perspektiften bakamazlar. Değişimi beceremeyenler; ülkeyi yönetemez, lider olamazlar...(30 AĞUSTOS 2009)