Hz. Mevlana mürşid kitap olan “Mesnevi” sinde şöyle bir hikaye anlatır.(3.cilt,beyit:3418 vd.) “Peygamberin amcası Hamza, gençlik çağında savaşa daima zırh giyerek girerdi. Sonzamanlarındaysa savaş saflarına zırhsız olarak katılır, sarhoşça savaşa atılırdı. Göğsüaçık, vücudu çıplak olarak kendini kılıçlara atardı.
Halk “ Ey peygamberin amcası, ey saflar yaran aslan, ey erlerin padişahı.Allah buyruğunda “ Nefislerinizi, kendi ellerinizle tehlikeye atmayın “ emriniokumadın mı ki? Peki, neden kendini böyle bir savaş esnasında tehlikeye atıyorsun?Gençken iri yapılı ve kuvvetliyken saflara zırhsız katılmazdın.
Şimdi ihtiyarladın,zayıfladın, belin büküldü öyle olduğu halde hiçbir şeye aldırış etmez oldun.Her şeye boş veriyor; bir kılıç ve bir mızrakla savaşa atılıyor, adeta kendinisınıyorsun. Kılıç ihtiyara hürmet etmez. Hiç kılıçla okun aklı temyizi olur mu?” dediler. O bihaberler, Hamza’nın kaydına düşüyorlar, gayretlerinden ona bu çeşit öğütlerveriyorlardı.
Hamza dedi ki: “ Gençken ölümü, bu dünyaya veda etme tarzında görürdüm. Kimölüme isteyerek gider? Kim, ejderhanın karşısında soyunur? Fakat şimdiMuhammed’in nuruyla bu fani şehre zebun değilim ki. Duygudan hariç olan ve halknuru askeriyle dolu bulunan padişah ordugahını görmekteyim.Çadırlar, çadırlara geçmiş çadır direklerinin ipleri, iplere sarılmış, şükürler olsun kiAllah beni uykudan uyandırdı. Ölüm kimin nazarında tehlikeyse “ Tehlikeye atılmayın”emri de onadır.
Fakat birisinin nazarında ölüm hakikat kapısının açılışından ibaretolursa ona “Haydin çabuk olun” hitabı gelir.” Ey ölümü görenler, uzaklaşın ey haşri, dirilmeyi görenler, çabuk olun! Ey lütufgörenler, ferahlanın sevinin, ey kahır görenler, bu bir beladır, gamlanın! Ölümü birYusuf gören, canını feda eder, kurt olarak görense yolunu sapıtır! Oğul, herkesinölümü, kendi rengindedir. Düşmana düşmandır, dosta dost! Ayna Türk’e nazaran güzel bir renktedir. Zenciye nazaran o da zencidir. Ey can, aklınıbaşına devşir. Ölümden korkup kaçarsın ya doğrucası sen kendinden korkmaktasın.Gördüğün ölümün yüzü değil, kendi çirkin yüzün, canın bir ağaca benzer ölümyaprağıdır.
İyiyse de senden yetişmiş, yeşermiştir, kötüyse de hoş, nahoş gönlüne gelen bir şey, senden senin varlığından gelir. Bir dikenle yaralanmışsan o dikeni sen dikmişsindir.Atlas olsun, ipek olsun, ne giymişsen kendin eğirmişsindir. Bil ki iş, ona verilenkarşılıkla aynı renkte olmaz. Hiçbir hizmet, o hizmete mukabil verilen şeyle bir renktedeğildir.” Er kişiler ölüme sevinmekte ve hakikat kapısının açılıyor olmasından büyük bir mutluluk duymaktadırlar. Dünyayı elinin tersiyle itip ebedi aşka yol bulmak, yiğitlere tatlı geliyor. Allah için yaşamak ve Allah için ölmek insana yakışan bir haldir. Can kuşunun kafesten uçması ise murada ermek. Bir Allah dostu şöyle der: “Kahrolasın, ey dünyanın kulu! Ey gömleğin, sarığın, dinarın, dirhemin, övgünün ve yerginin kulu! Yuh sana! Her şeyin dünya için. Her şeyin Rabbinden başkası için. Halvette ve celvette O’nunla beraber olma zevkin nerede? Halbuki, O seni sadece kendisine ibadet etmen için yaratmıştır. Aklı, gönlü, kalbi ve bilgisi olan kimse Rabbine ibadet eder...”
Hz. Mevlana şöyle der: “Herkes ölümden ürker, korkar. (Sufiler) ona bıyık altından gülmektedir.” “Hakk için ekmek verirsen karşılığı ekmektir. Can feda edersen bedeli candır.” “...Dostun cemali, abıhayattır. Dost, kavuşunca ölümü giderendir. Yoksa o dost değildir; meyvesiz, yapraksızdır.Kâr o kârdır ki, makbuldür, ölüm o işte gelirse güzeldir. Şüphesiz o an, ölümün sana hoş gelmesi, imanının doğruluğuna delildir. Canında imanın böyle kuvvetli olmadıysa, öyleyse o tamam değildir, yürü tamamla...”