Hicran Dergisi

Senin aşkını umanın, ümidini aşkına verenin başka ümidi pek kalmaz.
Hırsı, tamahı azalır ve aşkınla konuşan çok söz söylemez olur.
Şu yüce eşikten başka bizi nereye çağırsalar aldatmış olurlar.
Duymayız, işitmeyiz sözlerini o çağıranların.
***
Beni bulamazsan, var sevgilinin yanında ara.
O cennette, o gül bahçesinde ara beni.
Gölge gibi yerlere uzanmışım.
O tutup kendine bağlamış beni.

Hz. Mevlana yolunu kaybedip gidenler konusunda mürşid kitap olan “Mesnevi” sinde şöyle bir hikaye anlatır: (cilt:1, beyit:3338 vd.)
Hz. Osman’dan önce Hakk’ın vahyini yazan bir katip vardı.
Allah’ın sevgilisi vahyi söyledikçe, o da onu kağıda yazardı.
Vahyin ışığı ona aksedince içi hikmetle doldu.
O hikmetin aynısını Peygamber de deyince o fodul sapıtıp dinden çıktı.
“Hak’tan nurunu alan Peygamberin sözü, şimdi benim içimde de peyda oldu” dedi.
Batıl düşüncesi Rasul’e aksetti. O dinden çıkmışa Hakk’ın kahrı geldi.