Hicran Dergisi

Nice koyun sürüleri vardır ki, içlerine bir kurt girmiş, sürü darmadağın olmuştur.
Kimisi bağa, kimisi dağa kaçmak zorunda kalmıştır.
İçlerinde nice kuzular vardır ki, sürü dağılınca can havliyle bir ağacın altına, bir taşın kovuğuna veya derenin kuytu bir yerinde bir çalılığın içine sığınmışlardır. Aç susuz meleyip durmaktadırlar. Bir kurdun gelip işlerini bitireceğinin korkusuyla tir tir titremektedirler.
Nice körpe kuzular vardır ki, annelerini kaybetmişler, bir yudum süte muhtaç duruma düşmüşlerdir. Sağda solda meleşip durmaktadırlar. Ağıllarını kaybettiklerinden, çalılıklarda, tenhalarda, köprü altlarında, adeta başlarına gelebilecek kötülükleri bekler durumdadırlar.

Ama bir de öküzlere bakınız. Güçlü kuvvetlidirler. Önlerine gelebilecek engelleri ayaklarıyla, boynuzlarıyla rahatlıkla devirmekte ve yıkıp ortadan kaldırmaktadırlar.
Yemleri samanları boldur. Yedikleri önlerinde, israf ettikleri arkalarındadır.
Kıtlıkmış, krizmiş onları etkiler mi, ilgilendirir mi?
Gamı kederi olur mu böyle güçlü yaratıkların?
Çaresiz kuzuları düşünecek değiller ya!..
Cinaslı dörtlüğümüzle özetlersek:

ÖKÜZ

Kuzu!.. Ağıldan ayrı düşmüş anne zamanı;
Ormanda tek başına, kurtlara yem o kuzu...
Öküz!.. Güçlü kuvvetli, boldur yemi samanı.
İlgilendirir mi o kuzu, böyle öküzü?!.