Hicran Dergisi

 Şeyma YOL

Meyveli Ağaçlar

   Ah şu insanlar!..Artık kime,nasıl hitap edeceklerini,neyi nasıl ifade
edeceklerini,birileri hakkında ne yazıp çizeceklerini,asıl özgürlüğün ne olup olmadığını bile iyice karıştırır oldular. Hümanist, reformist, Calvinist, ateist, sosyalist, liberalist…Bu kelimeler Türkçe mi, değilse hangi anlamları ihtiva eder,ne yer ne içerler?...Bunlar da Batı’nın köhne zihniyetlerinden çıkagelen ve zihinleri bulandırmaktan başka işe yaramayan  batılı kelimelerden mi?..Sahi nedir bunlar,bilen var mı?..
   Bir söz vardır ya, “biri kuyuya bir taş atmış, kırk kişi çıkaramamış”
diye.Gün  geçmiyor ki birileri kuyuya taş atmasın, yada günümüze uyarlarsakbirileri düğmeye basmış olmasın.Al işte sana bir kelime,bu kelimeyi evirçevir,yan yatır, ne yap, ne et akılları bulandıracak,suçsuz insanları
karalayacak bir şekle getir.

Şeyma YOL

Yağmurun Söylediği;

  Cehennemi bir hararet, yakıcı,boğucu bir sıcaklık sarmıştı  çölü.Çöldü,hararetliydi her zaman ama bugün daha başka kavruluyordu ortalık.İnsanlar da telaşlıydı üstelik, sebebini kimsenin bilmediği bir gariplik vardı güneşin yalayıp geçtiği sokaklarda.
     Kimi  gökyüzüne bakıp, acaba bir damla da olsa yağar mı, diye düşünüyor;kimi bir an önce kasvetin dağılması için dua ediyor; çok azı ise,içlerinde büyük bir ümit ve huzurla ,bir şey beklermişçesine yürüyordu sıcak kumların üzerinde.Bir tarafta kenara çekilmiş kendilerini yakan ateşten medet umanlar, diğer yanda hararetin, kasvetin varlığının bile farkına varamayan zavallılar vardı.Gözler mühürlenmiş, gönüllerin ise üzerine basılıp geçilen kızgın kum tanelerinden farkı kalmamıştı.Daha da artmıştı, işte güneş var gücüyle bırakmıştı tüm hararetini yere.

Şeyma YOL 

Şeb-i Yelda 

          Şeb-i yeldayı müneccimle muvakkit ne bilir 
       Müptela yı gama sor ki geceler kaç saat sabit 
 

  Yaprakların sararıp, dökülme mevsiminin artık geçtiğini, kuru dalları yalayıp geçen sert rüzgarlardan anlamıştım.Bir de sokakların üzerine erkenden çöken zifiri karanlıklardan...Zaman hızla ilerlerken, yüreğimizi hüzünlere bulayan o mevsim veda bile etmeden yerini,uzun,bir o kadar da ayaz gecelere bırakmıştı.Günün ilk ışıkları da vurmaz olmuştu artık pencerelerimize ve biz daha ilk saatlerde karanlıklara açıyorduk gözlerimizi.Dışarı adım attığımızda yüzümüze çarpan ve geceden kaldığı belli olan bir ayaz bizi karşılıyordu. 

Şeyma YOL 

  SON PİŞMANLIKLAR       

Naralar atarak ve ardında gözü  yaşlıları bırakarak istasyondan ayrılan tren kim bilir kaçıncı kez şahit oluyordu bu manzaraya...Hicranı en derinde yaşayanlar ise,zulüm görmüşçesine ve treni suçlarcasına bakıyordu arkasından.Adı da bellidir ya zaten; ''kara tren''...Karalar bağlatır hep geridekilere,unutamayanlara...