Hicran Dergisi

Selma TEMİZ

Hazan Gül'ü  /  Hikaye

 Mazinin, tozlu sayfalarında esen asi bir rüzgardı mevsim.. O yıl son senesiydi, liseyi bitiriyordu Gül. Sabahları okula giderken karşılaşıyorlardı. Aşk tohumları gencin yüreğine ekilmiş, çılgınca bir aşk kasıp kavuruyordu kalbini. Gül'ün bir selamıyla yüreğine sığmazdı sevdası, bir tutku haline gelmişti artık. Bazen cesaretlenir duygularını açmak ister, Gülün havalı hareketleri cesaretini kırardı, başka bir zamana ertelerdi delikanlı. Kimi zaman kır çiçeklerinden demetler yapmak ister, avuçlarına bırakırdı hayallerinde. 
Gül ise sevmiyordu küçüklüğünden beri bu mahalleyi, ailesiyle her akşam tartışır, taşınalım bu mahalleden diye yalvarırdı. Alışamamıştı bir türlü, bir arkadaşı yoktu zaten; birkaç kişi vardı, onlarla da beyin olarak anlaşamadığını düşünüyordu. Yine de arkadaş çevresi çoktu, fakat uzak semtlerde oturuyorlardı. 
Hazan gülleri serpilmiş, takvimler mevsimlere inat son demini yaşıyordu. Liseyi bitirmiş, bir bankada çalışıyordu Gül. Bir erkek kardeşi vardı, evin tek kızıydı, her isteğini hemen ailesine aldırırdı. Evin tek kızı olduğu için Gül biraz şımarık yetişmişti. Heyecanı seven akıllı olmasına rağmen yüreğindeki hırs aklından daha üstün basıyordu. Babası Gül'ün üstüne titrerdi, genç kız da ailesine düşkündü. Mahallenin gençleri Gül'ün peşinden koşarlardı; güzelliği insanın nefsine zulüm edercesine çırpınıyordu adeta.